Benvidos o noso blog, amarrade a cantimplora e o espello e preparádevos para a travesía.
Somos Lupe e María. "Porque Si"

Santiago de cara

A relixión feita tempo,
Auga, frío e inquedanzas varias,
Un espírito ligado a un paraugas
Unha cor monocromática envolta en melancolía,
O agasallo dun deus pagano a un povo-mito ou mitificado,
Unha dor de pés de varios séculos,
A peregrinaxe cara a promesa dunha pantasma,
Unhas cinzas que non se ven,
A fé dun cego que non quere ver,
Camiño de pedra asasino de tacóns,
O alivio na desesperación do descrido,
afogo nas noites de verán,
o trebón do estío enxavonando culpas,
acocho dun mesmo
columnas-bastón confidentes do alcohol,
lar de prostitutas verbais,
mulleres que se venden a cambio de almas
que levar á boca do ceo,
un non sei que de arrepentimento no derradeiro minuto,
un xiro á esquerda ou a dereita,
a propietaria do salón da miña casa,
nido de santos homes que esquenceron rezar,
un pecado feito badalada,
o arrepentimento que nunca se arrepentiu,
a existencia máis cómoda do mundo,
cidade-estado que quixo ser Atenas,
o inconformismo do 68,
estudantes que souberon morder linguas alleas,
pais extraditados da aldea veciña,
ilusións que chegaron a un porto sen mar,
a choiva que molla pero non afoga,
o son omnipresente dunha gaita,
o baile infindo das 12 ás 12,
un punto sen lei que quixera governar o mundo,
unha voz que fala polas estrelas,
unha cuncha internacionalizada á forza,
un ti máis outro sen rumbo fixo,
un “que máis dá o camiño”
o berro dunha torre cansa de tocar,
as historias que só coñece o cidadán,
escola de músicos, pintores e artistas varios,
sancristía de segredos con chave,
unha chave sen fechadura
a esmorga máis longa da historia,
lugar de encontro do que se esquence co tempo,
sumidoiro de cotilleos e cotillonas,
estudios antergos que só ós cregos obrigan,
lambetadas de modernidade devedora da vellez,
poema libre que só muda na forma,
contido que só muda co escritor.

De Lupe

Tenía que ser aquí

Tejas nunca estuvo tan cerca de Vigo
Ni nunca se habían asentado en Santiago
Si te dejas llevar y te vienes conmigo
Te muestro donde brinda Billy el Niño
Y donde ensayan los crupières y los banjos.
Welcome to Tijuana
Con coyote en la puerta
Un lugar donde verse
Para echarse unos tragos
Veinticuatro por siete
Doce meses al año.
Las cañas se tiran a mano
Y se pesca lo que hay al otro lado
Una conversación, una bronca, a veces,
De un sarcástico tiburón que no asusta a los peces.
Camareros camaradas
Que te dan la bienvenida
Con un guiño y una jarra
Que te sanan las heridas.
Camareros-terapeutas
Siete años en el frente
Sin chaleco pero armados
Como luchan los valientes.
Capitanes de camisas hawaianas
Bucaneros tatuados bajo rayas
Que llevan por bandera
Dos tibias y calavera
Y una tripulación
Enrolada en su navío
Que canturrea con razón:
“estos sí que son
Los Piratas de Vigo”
Gracias por cambiar de canal
Por el hilo musical
Porque en este local
De gusto exquisito
De duelo de chefs
De salsa con palitos
De bocata y empanada,
No falta de nada
Y nuestros paladares singulares
Sacian sed y apetito
A precios populares.
Un lugar proscrito
Donde pernocta Alí Babá
Con un ábrete Sésamo
También por teléfono.
Donde Diana es la chica más mala
Utilizan sus mejores artimañas
Los más diestros competidores
Para sacarle los colores.
Una escena sin escenario
Casino vestido de restaurante
Que cuenta entre su reparto
Con un Elvis que no es cantante
Con un director de teatro
Con tribus de mil colores sobre sus cueros
Con sus permanentes ebrios y sus nervios de acero,
Con vecinos, con colgados, con hijos y con hermanos,
Con amigos y allegados, con principiantes e iniciados,
Con amantes del juego, con amantes a secas,
Con salidos, con parejas, con colegas de la noche.
A todos dando el pie para escribir poco a poco
A sabiendas o sin querer
Un guión de episodio piloto.
Nos rendimos a sus pies
El día de su aniversario
Como igual que siempre hacemos
Sin mirar el calendario.
Y otro instante aquí reunidos
Quemando una nave que ya no arde
En un Ambigú de amigos
Otra noche que la luna salió tarde.



¡FELIZ CUMPLEAÑOS!

De María

Intro compartida "Malas Pécoras"

Vestinme de muller para ler o papel
pero os meus tacóns non podían con el
porque, muller ou non, sempre ando ó ras do chan
quixese ter un can tirando por min para non seguir nese plan
que me saque a pasear para ver o que eu non vexo
aínda que eles veno todo en blanco e negro.
Velo todo como unha peli antiga non pode estar tan mal,
iso está ben, pero os pés mellor paseando polo mundo real

Cós beizos colorados para cantar calquer canción
corbata, tirantes e tacóns, non hai mellor combinación
solapa, guantes de ladrón, para roubarvos a atención
se te teño ao meu lado, o porque si resulta máis doado
e por que non continuar se me segues no rimado?
Os mellores versos sempre saen en tensión
pero unha vez versados, comeza a diversión
un, dous, tres, catro faltan poucos minutos para o espectáculo
catro, tres, dous, un xa non falta ningún
espero que hoxe nos escoite máis de un.

Intro á primeira intervención de Porque Si

Boas noites a todos e todas, estades aquí reunidos para aguantarnos durante máis ou menos tres horas, broma...broma, uns cantos minutos que seguro nos perdoaredes porque xa hai confianza.
Preguntarédesvos que facemos as dúas en tal tesitura, pois ben, tan fácil como presentar na nosa casa, unha idea improvisada e tola que naceu precisamente aquí, neste sitio que nos reúne cada noite porque si. De feito, este é o nome que quixemos levar, o que mellor nos define, escribimos porque nos apetece e porque non todo ten por que ter explicación. Decidimos, as dúas, nunha noite de cañas e tequila, unir as nosas humildes ideas para levalas a un papel, porque si, e para facer partícipes disto aos máis nosos, vós, ou a todo o que lle praza escoitar.
Somos "porque si" porque se nos antolla, ao igual que se nos antolla intentar que disfrutedes un miudiño do noso, ese miúdo ao que hoxe adicamos estas letras.